[ตัวอย่าง] ตอนที่ 3: ระฆังใบที่สี่

“พวกมันกลัวเสียง” ศิลาพึมพำ แววตาพร่ามัว “ไม่ใช่ทุกเสียง…เฉพาะเสียงระฆังของผู้พิทักษ์”

ธาราเงยหน้ามองหอระฆังที่ยืนตระหง่านอยู่ปลายสะพานห่างออกไปห้าสิบก้าว ถ้าเธอไปถึงเชือกระฆังได้ทัน… แต่เงาหมอกขวางอยู่เต็มทาง

เธอหยิบก้อนหินจากพื้นสะพานขึ้นมาก้อนหนึ่ง กำแน่น แล้วเหวี่ยงมันไปที่ราวเหล็กข้างทางเต็มแรง แก๊ง! เสียงโลหะแหลมสะท้านออกไป เงาทั้งสามชะงักและหดตัวลงราวกับถูกลวก

“ได้ผล!” ศิลาตาเป็นประกาย

ธาราไม่รอช้า เธอตะโกนบอกให้เขาเกาะเอวของเธอไว้ แล้วใช้ก้อนหินกับราวเหล็กสร้างจังหวะเสียงไปทีละก้าว แก๊ง…แก๊ง…แก๊ง… เงาหมอกถอยร่นเป็นทางให้พวกเขา จนในที่สุดเธอก็คว้าเชือกระฆังได้ และดึงมันลงสุดแรงเป็นครั้งที่สี่ของเช้านั้น

ก๊อง!

เสียงกังวานแผ่ไปทั่วหุบเหว หมอกสีเทาหดวูบถอยกลับไปยังอีกฟากหนึ่ง เหลือเพียงความเงียบกับลมหายใจหอบแรงของสองคนบนหอระฆัง

ธาราหยิบกระบอกไม้ออกมา ใช้เล็บแกะขี้ผึ้งแดงออก ข้างในมีม้วนหนังแกะสลักเป็นแผนที่ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน กับกุญแจทองเหลืองดอกเล็กๆ ที่มีตราเดียวกับระฆังบนหอแห่งนี้ทุกประการ

“ทำไม…ถึงเป็นตราเดียวกัน” เธอถามเสียงแผ่ว

ศิลายิ้มอย่างอ่อนแรง “เพราะระฆังใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อกันเงาหมอก ธารา มันถูกสร้างมาเพื่อ เรียกใครบางคนกลับบ้าน“

เธอมองกุญแจในมือ แล้วมองไปยังสะพานที่ทอดยาวเข้าไปในหมอก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอตัดสินใจว่าจะไม่รอให้ใครตีระฆังอีกต่อไป

(ติดตามตอนต่อไป… ตัวอย่างสำหรับทดสอบหน้าตาเว็บ NOVELDEE)