[ตัวอย่าง] ตอนที่ 1: เสียงระฆังใต้หมอก

หมอกเช้าแผ่ลงมาเหนือสะพานหินเก่าราวกับผ้าห่มสีขาวผืนใหญ่ ธาราถือไม้กวาดขึ้นบันไดหอระฆังทีละขั้น ลมเย็นพัดปอยผมที่หลุดจากเปียมาปิดหน้า เธอปัดมันออกแล้วยิ้มให้ตัวเอง เช้านี้ก็เหมือนทุกเช้าตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา

“สามครั้ง ไม่มากไม่น้อย” เธอพึมพำคำสอนของปู่ แล้วจับเชือกระฆังที่หยาบกร้านด้วยเขม่าและกาลเวลา ก๊อง… ก๊อง… ก๊อง… เสียงทุ้มต่ำกังวานข้ามหุบเหวไปไกล ก่อนจะถูกกลืนหายในหมอก

ตามกฎของเวียงหมอก ระฆังนี้ตีเพียงวันละสามครั้ง เพื่อบอกชาวเมืองว่าสะพานยังปลอดภัย และบอกอีกฟากหนึ่งของหุบเหวว่า ที่นี่ยังมีคนอยู่ ไม่เคยมีใครได้ยินเสียงตอบกลับมาเลย

จนกระทั่งเช้านี้

ก๊อง…

ธาราสะดุ้ง มือของเธอปล่อยเชือกไปแล้ว แต่ระฆังยังแกว่งอยู่ และมันดังขึ้นอีกครั้งเป็นครั้งที่สี่ โดยไม่มีใครดึง

เธอก้าวไปที่ขอบหน้าต่าง กลั้นหายใจมองลงไปยังสะพานที่ทอดตัวหายเข้าไปในม่านหมอก แล้วเธอก็เห็น แสงสีเหลืองริบหรี่ กำลังเคลื่อนมาจากอีกฟากหนึ่ง ช้า…แต่แน่นอน

“เป็นไปไม่ได้” เธอกระซิบ “ไม่มีใครข้ามมาจากฝั่งนั้นมาสองร้อยปีแล้ว”

แสงนั้นสั่นไหวแล้วหยุดลงกลางสะพาน ร่างของใครบางคนทรุดลงกับพื้นหิน โคมตะเกียงในมือกลิ้งหลุนๆ ไปจนชนราวสะพาน ธาราคว้าเชือกปีนที่ผูกไว้ข้างหอระฆัง โดยไม่ทันคิดว่าสิ่งที่เธอกำลังจะทำคือการฝ่าฝืนกฎข้อแรกของผู้พิทักษ์ ห้ามก้าวขึ้นสะพานหลังตีระฆังเช้า